
آ پ کا کلام تصوف کے رموز و عوامض سے مملو ہے۔ مجموعہ کلام دیوان کے نام سے شائع ہو چکا ہے ۔ اس میں پانچ ہزار کے قریب اشعار ہیں۔
رحمان بابا مہمند قبیلے کی ایک شاخ غوریہ خیل سے تعلق رکھتے تھے۔ پشاور کے قریب موضع کلی میں پیدا ہوئے ۔ اپنے زمانے کے متبحر علما سے فقہ اور تصوف کی تعلیم حاصل کی۔ پشتون شاعری کے حافظ شیرازی کہلاتے ہیں۔
آ پ کا کلام تصوف کے رموز و عوامض سے مملو ہے۔ مجموعہ کلام دیوان کے نام سے شائع ہو چکا ہے ۔ اس میں پانچ ہزار کے قریب اشعار ہیں۔ مزار پشاور کے جنوب میں ہزار خانہ کے مقام پر ہے۔
رحمان بابا غزل •-
-•د رحمان بابا غزل •-خوی که په دا شان وي دل ازار ستا
څه ښادي به کاندي طلبګار ســــتاحيف چې اورېدی شي ليدی نشي
حسن لطافت دې پريوار ستابيا دوباره نه ګوري وبل ته
هر چا چې ليدلی دې رخسار ستاخدای زده چې ته يار د کوم يوه يې
هر طرف ياران دي صد هزار ستاځای د پښو ايښودو مونده نشي
هومره عاشقان دي په دربار ستابل هسې نه وي که يې خدای کا
ما غوندې خاکسار او هوادار ستاعشق له حسنه، حسن دی له عشقه
ته نګار زما يې، زه نګار ستاته زما مطلوب يې زه طالب يم
ته زما طبيب يې زه بيمار ستاته که تازه ګل د نوبهار يې
زه يم عندليب په لاله زار ستاجور که جفا ده که ستم دی
واړه مې منلي دي يکبار ستاجور په چا څوک په بها پيري
زه يم د جورونو خريدار ستايو تار که ضايع شي ستا د زلفو
ځان به صدقه کړم تر هر تار ستاسل ازمايښتونه دې راوکړه
حيف دی چې لا نشي اعتبار ستاتېر يم زه “رحمان ” له هره کاره
اوس مې ملا تړلې ده په کار ستا





